ویزای سرمایه گذاری E2 – موارد دادگاه

در زیر، مجموعه ای از موارد دادگاه در مورد ویزای سرمایه گذاری E2 را مشاهده می کنید. این تصمیمات دادگاه، درک ارزشمندی در مورد نحوه تفسیر قوانین ویزای سرمایه گذار توسط دادگاه و اعمال شرایط لازم در موارد زندگی واقعی را ارائه می دهد.

هیئت درخواست مهاجرت (BIA)

موضوع والش و پولارد (BIA 1988)- BIA رأی صادر کرد: (۱) مقدار خاص دلار برای اینکه سرمایه گذاری قابل توجه تلقی شود مورد نیاز نیست؛ با این حال، سرمایه گذاری باید در یک کسب و کار صادقانه صورت گیرد، و در مورد کسب و کار جدید، سرمایه گذاری نباید در یک شرکت حاشیه ای صرفاً برای امرار معاش انجام شود، بلکه باید به مقداری باشد که معمولاً برای ایجاد یک شرکت کارآمد با ویژگی مورد نظر در نظر گرفته می شود؛ و (۲) متقاضیانی که به عنوان مهندسین طراحی خودرو توسط یک شرکت خارجی استخدام شده اند، وظایف نظارتی یا مدیریتی ندارند؛ با این حال، آنها بسیار آموزش دیده و واجد شرایط بوده، و برای عملکرد کارآمد شرکت ضروری هستند و در نتیجه برای طبقه بندی ویزای سرمایه گذار E2 واجد شرایط هستند، حتی اگر در توسعه و هدایت سرمایه گذاری واجد شرایط نقشی نداشته باشند.

موضوع خان (BIA 1977)- BIA رأی صادر کرد که خوانده نتوانست نشان دهد که “به طور فعال در فرایند سرمایه گذاری” شرکت داشته است. خوانده باید قصد ذهنی برای سرمایه گذاری در آینده داشته باشد. اگر چه ممکن است در گذشته سرمایه گذاری کرده باشد، این ثابت نمی کند که در آینده نیز سرمایه گذاری خواهد کرد. برای نشان دادن این موضوع به اثبات بیشتری نیاز است. به عنوان مثال، نسخه های قرارداد نشان دهنده یک تعهد قانونی برای هزینه های خاص در آینده یا اسناد این ماهیت، را می توان ارائه کرد.

موضوع چانگ (BIA 1976) – BIA رأی صادر کرد که به منظور واجد شرایط شدن برای ویزای سرمایه گذار E2، خوانده باید ثابت کند که سرمایه گذاری کرده و یا به طور فعال در فرایند سرمایه گذاری مقدار قابل توجهی سرمایه در یک شرکت امریکایی شرکت داشته است. BIA اظهار داشت که صرفاً قصد سرمایه گذاری این نیاز را برآورده نمی کند.

موضوع شاو (BIA 1976) – BIA رأی صادر کرد که کپی چک های داده شده به عنوان شواهد اولیه سرمایه گذاری و به اصطلاح صادر شده برای پرداخت موارد مربوط به رستوران نشان نداد که چه اقلامی خریداری شده بود. BIA توضیح داد که صورت های مالی ارائه شده حسابرسی نشده بودند و منحصراً بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط خوانده به حسابدار بوده و نشان دادند که مطالب از نقطه نظر حسابداری به یک شیوه قابل قبول نگهداری نشده است و هزینه های آن را نمی توان تأیید کرد. BIA اظهار داشت که خوانده نتوانست اسناد مربوط به امور شرکت و یا توضیح قابل قبولی برای عدم وجود این اسناد و مدارک ارائه دهد.

موضوع لی (BIA 1975) – BIA رأی صادر کرد که سرمایه گذار باید صرفاً برای توسعه و هدایت عملیات شرکتی که در آن سرمایه گذاری کرده و یا در فرایند سرمایه گذاری آن بوده، به امریکا بیاید و باید نشان داده شود که سرمایه گذار علاقه به اداره شرکت دارد. در این مورد، گفته می شود که ارزش کل شرکت ۶۴۰۰۰ دلار است یا خواهد بود. از این مقدار، متقاضی ۱۰۰۰۰ دلار سرمایه گذاری کرده بود، با این ادعا که در آینده سرمایه بیشتری را سرمایه گذاری می کند تا سرمایه گذاری خود را به ۵۱ درصد برساند. BIA دریافت که این کار بسیار خطرناک است، و همچنین، متقاضی بدون وجود هر گونه نشانه حاکی از درآمد، نمی تواند نشان دهد که سرمایه گذاری او مقدار کمی از سرمایه سرمایه گذاری شده در یک شرکت حاشیه ای صرفاً به منظور امرار معاش است.

موضوع هیت لند (BIA 1976) – BIA رأی صادر کرد که داشتن زمین در فلوریدا (که به نظر می رسد ماهیت نظری دارد) و یک حساب پس انداز بانکی (که بیشتر تجمع بودجه ای است که یک شرکت فعال متقبل شده است) شرایط لازم برای “سرمایه گذاری” نیست.